Dag 4 : Honey and the Moon

De dag daarop was ik een wrak. Ik had geen eetlust en besloot bijna onmiddellijk om mij met een goed boek af te zonderen en te bekomen van de avond ervoor. Er is niets dat zo kan helpen als een goed boek. Een techniek die ik vroeger regelmatig toepaste.

De dag vloog voorbij net zoals de bladzijden. Er is geen betere schrijver dan David Eddings om je op te monteren. Dat en wat goede muziek. Op regelmatige tussenposen kwam Aiden eens even checken of alles ok was samen met Joran en Joy. Van Alex was de hele dag geen spoor.

De vijf van gisteren schaamde zich duidelijk dood over het voorval van gisteren nu ze terug nuchter waren en maakte zich snel uit de voeten als ze mij ook nog maar dachten te zien. De manier waarop ze naar Aiden keken sprak ook boekdelen.

Die avond gingen we gezellig iets eten met zijn vieren. Mijn eetlust was enigszins terug en ik voelde me terug innerlijk rustiger. Na het eten besloot ik om verder te gaan lezen op het strand. Morgen hadden we een uitstap gepland met de hele groep en ik was van plan van daar ten volle van te genieten en alles tegen dan vergeten te zijn.

De zon ging langzaam onder terwijl het boek zijn einde naderde, toen ik plots een aarzelend kuchje hoorde. Het was Alex. Hij zag er weer bleek uit en heel kwetsbaar, wat ervoor zorgde dat ik niet zo kortaf reageerde als ik eerst wou. 'Dag Alex.'

'Ik weet dat ik momenteel niet echt de persoon ben waarmee je tijd wil spenderen, maar …' Hij maakte zijn zin niet af. Ik richtte mijn aandacht weer op het boek. Toen hij aanstalten maakte om weg te wandelen zei ik : 'ik luister.' Hij maakte een aarzelend aanstalten om zich neer te zetten naast me en toen ik geen reactie gaf ging hij zitten. Het bleef stil, maar het was niet onaangenaam. Hij leek niet enorm zenuwachtig, maar nam eerder de tijd om alles op een rijtje te zetten voor zichzelf voor hij sprak. Ik sloeg mijn boek dicht en trok mijn knieën op tegen mijn lichaam zodat ik mijn kin erop kon laten rusten terwijl ik hem afwachtend aankeek.

'Al een beetje bekomen van gisteren?' vroeg hij me na een tijdje. Het viel me op dat moment op hoe diep zijn stem was. Ik ontweek zijn blik en keek naar de ondergaande zon. Ik haalde mijn schouders op. 'Zo goed als je kan verwachten, denk ik,' zei ik neutraal. Zijn mondhoek trok weg in een glimlach, maar zijn ogen lachten niet mee. 'Wat die vijf gisteren hebben gedaan valt niet goed te praten, maar…' Ik wist wat er ging komen, hij ging zich verontschuldigen voor de vijf eikels terwijl hij zelf eigenlijk nergens schuld aan trof. Ik stak mijn hand op om hem het zwijgen op te leggen. 'Ik wil geen excuses van jouw Alex. Dat mogen ze zelf komen doen.'

Hij drong niet verder aan. Dat apprecieerde ik. De meeste mensen zouden zich toch nog verontschuldigd hebben. De zon zakte langzaam verder weg, ik schatte dat we nog een twintig minuten hadden voor ze helemaal onder zou zijn. Het bleef stil, maar hij ging niet weg. 'Ben je nog kwaad op me?' vroeg hij plots. De vraag verwarde me, omdat ik besefte dat ik het helemaal niet zo erg vond om hier met hem te zitten. Voor het eerst had ik de indruk dat ik de echte Alex te zien kreeg, en niet het vreselijke bravoure ventje dat hij al heel de vakantie probeerde te zijn.

'Ik ben nooit echt kwaad op je geweest,' gaf ik toe. 'Oh nee,' vroeg hij verbaasd, 'je kan anders heel vies kijken hoor.' Het sarcasme was heel subtiel in zijn stem. Ik grijnsde. 'Alleen als je het verdient,' ik pauzeerde even, 'op gisteren na dan misschien, toen was je gewoon op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd.' Ik viel stil.

'Hoe gaat het met jou eigenlijk?' vroeg ik hem, 'want je hebt niet bepaald de leukste periode van je leven heb ik de indruk.'
Hij grijnsde, 'denk je?' Ik wachtte op de rest van zijn uitleg. Die kwam er niet, hij kreeg het duidelijk moeilijk. Hij leek plots heel moe en zijn handen masseerden zijn nek.
'Het is nogal turbulent, dat kan je wel zeggen ja.'
'Het verbaasd me dat je het in het midden van een vakantie hebt uitgemaakt met je vriendin, eerlijk gezegd. De meeste zouden wachten tot ze terug thuis zijn.'

'I know. Lynn is weg. Ze vertrekt terug naar huis. Ik voel me vreselijk, maar het langer volhouden zou ook niet fair geweest zijn.'
'Je gaat me toch niet zeggen dat de geruchten waar zijn,' vroeg ik hem half lachend, maar zijn blik deed de glimlach verdwijnen. 'Oh.'
Het werd weer stil. Ik wist niet goed wat te zeggen. Ik kon wachten tot hij zelf zijn verhaal begon te vertellen, maar dat voelde verkeerd aan. Dus besloot ik maar een grote gok te wagen. 'Dus dat wil zeggen dat ik je nu eindelijk mag beginnen verleiden zonder dat er een podium en publiek aan te pas moet komen?' Ik legde een grote nadruk op eindelijk en kroop dicht tegen hem aan voor extra effect.

Het miste zijn effect niet, eerst keek hij wat verdwaasd, alsof hij niet goed had begrepen wat ik zei. Heel even leek hij kwaad te gaan worden, maar toen hij mijn blik zag moest hij toch hartelijk lachen.
'Wie weet…' zei hij met een mysterieuze glimlach. Zijn ogen keken in de mijne, maar ik keek niet weg. Hij had mooie ogen, en ik las er op dat korte moment heel veel in. Hij verbrak echter de connectie door weg te kijken. Het viel me op dat hij rood werd. Ik heb een zwak voor jongens die blozen.

De laatste zonnestraal verdween achter de horizon en daarmee verdween ook het laatste restje aangename warmte. Het duurde dan ook niet lang voor ik begon te rillen van de koude. Natuurlijk kon ik Alex dat niet zeggen, ik haat het als mensen denken dat ik flauwe versiertrucs uithaal. Daarom besloot ik de zaak maar op mijn manier aan te pakken. Voor hij goed en wel besefte wat ik deed, zette ik mij tussen zijn benen en nestelde me tegen hem aan. Om het geheel af te werken drapeerde ik zijn armen rond mijn middel.
'Wat…?'
'Shht… Ik heb het koud en jij hebt het duidelijk te warm, ' maakte ik een opmerking op zijn nog nablozende gezicht, 'Ik los gewoon beide probleempjes even op.'
Dat deed hem weer lachen. 'Ben je altijd zo direct?' vroeg hij me.
Ik haalde mijn schouders op. 'Meestal,' zei ik, 'ik heb ondervonden dat dat doorgaans veel tijd, drama en misverstanden uitspaart. Ben jij altijd zo aangenaam als je niet stoer probeert te doen?'
Ik stelde de vraag laconiek, maar zijn antwoord bleef uit. Ik voelde de spanning opbouwen in zijn lichaam. 'Hey, hey. Relax. Het was als compliment bedoeld.' De spanning minderde een klein beetje. 'Alles ok?'

'Het is zo lang geleden dat ik mezelf nog ben geweest. Je hebt geen idee. Je speelt komedie, je draagt maskers, je verstopt je achter dikke muren en hoewel het een opgave is, raak je eraan gewend. En nu dat elke vorm van fascade weg is, voel ik me kwetsbaarder dan ooit.' Hij viel weer stil en ik antwoordde niet. Er was niets dat ik kon zeggen dat hem kon helpen hierin. Na een tijdje vroeg hij. 'Ga je morgen ook mee op uitstap met de groep?' Ik knikte.
'Zou je het erg vinden mocht ik met jullie mee optrekken dan, want ik vrees dat ik anders een eenzame dag tegemoet ga gaan.' Hij klonk heel kwetsbaar op dat moment.
'Natuurlijk mag dat,' zei ik serieus,' maar alleen als je heel braaf bent en mij op ijs trakteert.' Voegde ik er nog aan toe. Hij ontspande weer helemaal en het gesprek werd ook terug losser.

We bleven tot ver in de nacht praten. Je kent die gesprekken wel. Van diepgaande onderwerpen tot je grootste avonturen in de middelbare school, tot je eerste lief… Alles kwam aan bod. Toen we uiteindelijk terug op het kamp aankwamen was het muistil. Alex was doodop en ging onmiddellijk slapen, maar niet voordat hij me verlegen een kus op de wang gaf.

Toen ik onze tent binnenwandelde trof ik Joran aan die lag te slapen in de armen van Aiden, die op zijn beurt nog zachtjes aan het praten was met Joy. 'Ah, daar ben je,' zei hij, 'ik stond op het punt je te komen zoeken.' Zijn stem klonk beschuldigend.
'Liegebeest,' antwoordde ik, 'jij weet goed genoeg waar ik de avond heb doorgebracht.' Joy en hij antwoordde met een smalende glimlach.
'En, en en?' vroeg Joy, 'hoe was het?'
'Het was gezellig,' zei ik, expres vaag. 'Je mag het hem morgen zelf vragen, hij gaat mee op uitstap.'

'Is hij…' vroeg Aiden. 'Jep.' Antwoordde ik.
'Hebben jullie…' 'Nope.'
'Wil je…' 'Misschien.' Antwoordde ik met een glimlach. Hij keek me even doordringend aan voor hij vroeg.
'Kan hij…' 'Oh jawel…' zei ik met fonkelende ogen.

Joy volgde dit stukje gesprek met openhangende mond en toen we stopten haalde ze haar neus op en zei met afkeer. 'Ik haat het als jullie zo met elkaar praten.'
Losstaand van het feit dat Aiden en ik zo effectief een gesprek kunnen voeren soms, doen we het vooral voor de reacties die erop komen, en die van Joy zijn elke keer weer geweldig.
Ik viel onmiddellijk in slaap die nacht. Alles was weer goed.

Bodi Out.

Dag 3 : Foolish Games

Die morgen werd heel het kamp wakker met een vreselijk lawaai. Nog half in slaap opende ik een stukje van de tent om Lynn te zien die compleet overstuur Alex de huid stond vol te schelden. Alex zelf zag lijkbleek en al zijn vrienden stonden rond hen duidelijk met hun handen in het haar. Doorheen Lynn's tirade hoorde ik woorden als 'vuile leugenaar' en 'ik haat je'.

Na enkele minuten viel haar tirade stil en bleef enkel het geluid van haar gehuil over. Alex had nog geen woord gezegd. Asgrauw stond hij daar, alles te absorberen wat ze naar zijn hoofd slingerde. Het werd pijnlijk duidelijk hoeveel mensen er stonden te kijken naar het schouwspel . Toen ze dat besefte liep ze weg. Haar vrienden volgden haar en lieten Alex alleen achter met een beschuldigende blik. Na enige tijd liep ook Alex weg.

De rest van de dag verliep rustig (raar maar waar). Noch Lynn, noch Alex, noch de vrienden vertoonden zich op het kamp. De rest van de groep, inclusief wij genoten van een rustige dag aan het strand en – zoals dat een groep betaamd – speculeerden ten volle wat er kon gebeurd zijn tussen die twee. Aiden en Joran zonderden zich meer af en genoten op hun eigen manier van de dag. Joy daarentegen maakte van het gespeculeer gebruik om een gesprek te starten met een jongen die ze blijkbaar al van dag één op het oog had.

Overal liefde en drama. Ik rolde met mijn ogen. Langs de ene kant was ik stiekem wel een beetje jaloers, langs de andere kant was ik blij dat ik al de drama - die er vroeg of laat toch bij komt kijken – aan mij voorbij zag gaan. Dat dacht ik toch tenminste…

Die avond gingen we uit. Het was tien uur en iedereen was al klaar, behalve ik. Ik heb namelijk op vakantie altijd het ritueel van bijzonder laat te gaan douchen. Dat zorgt voor meer privacy, waar ik tamelijk gehecht aan ben en bovendien kan je langer genieten van meer warm water helemaal alleen. Aiden, Joran en Joy stonden klaar voor vertrek en ik verzekerde hen dat ik wel zou nakomen.

Na een tien minuten te hebben gewandeld dwars doorheen de camping met een badhandoek en de nodige doucheaccesoires kwam ik bij een zalig verlaten douchecabine aan. Je mag je een relatief grote houten barak voorstellen die was ingedeeld in een gangetje van een meter of twee met langs beide kanten tien douche cabines. Een prachtige TL-verlichting werkte dit witte geheel af. (kuch)

Toen ik weer een tijdje later mijzelf stond af te drogen hoorde ik lawaai buiten. Ik stak mijn hoofd buiten om te zien wie er was. Slecht idee. Wat verder stonden de vrienden van Alex. Ze waren duidelijk dronken en één van hen zag mij mijn hoofd buiten steken. De vijf kwamen mijn richting uit en ik wist onmiddellijk dat ik in de problemen was.

Ik weet niet of je vroeger ooit pesters aan het werk hebt gezien in de middelbare school, maar wanneer ze een prooi in het oog hebben dan gaan ze daar ook op af als een jager. Wel, zo kwamen ze alle vijf op mij af. De adrenaline begon reeds zijn werk te doen. Daar stond ik in mijn badhandoek zonder enige verdere vorm van bescherming.

'Daar se, den Bodi' zei er een – Bram heet hij geloof ik - gemaakt vriendelijk. 'Toevallig dat we u hier nu tegen komen, niwaar mannen?' De anderen grinnikten achterlijk. Hoewel ik best geïntimideerd was, ondanks de zwakke opening maakte mijn brein toch de domme opmerking dat dit wel eens het begin van een zeer foute pornofilm kon worden. Dat gebeurt wel meer in lastige situaties. Op dat moment komen de domste dingen eerst in me op. (Zo heb ik nog een verhaal van een vrij religieus huwelijk, maar dat is iets voor een andere keer).

Anyway, het gesprek ging verder. 'Ik vind u genen toffe Bodi.' Weer instemmend gegrinnik van de anderen. Op dat punt, hoe slecht mijn positie ook was, verloor ik mijn geduld. Ik haat dronken mannen. 'Dat is jouw probleem, Bram. Ik stel voor dat je je roes gaat uitslapen voor er ongelukken gebeuren.'

Note to self : 'don't lose your temper, surrounded by five men who are drunk'

Ze drongen me verder naar achter in de gang en vormden een halve kring zodat ik geen kant uitkon. 'Wij gaan u een lesje leren voor wat ge met Alex hebt gedaan.' Dat kwam onverwacht. Ik kon niet anders dan vragen wat ik in hemelsnaam met Alex had gedaan. Wegens persoonlijke redenen en omdat het anders te langdradig wordt ga ik hier niet meer verbaal verder, maar laat ons zeggen dat ze mij blijkbaar verantwoordelijk hielden voor het eindigen van de relatie tussen Alex en Lynn. Blijkbaar had ik Alex homo gemaakt.

Op dat punt kwam mijn brein weer met een domme opmerking af. In ieder geval, hoewel ik tegen een stootje kan, de manier waarop ze dat allemaal zeiden zorgde er wel voor dat ik compleet in shock was. Op dat punt stond ik letterlijk met mijn rug tegen de muur en de eerste klap kwam recht in mijn gezicht nog voor ik het goed en wel besefte. Een vlakke hand, geen vuist. Dit ging lang duren. Ik kromp ineen om de eerste vuistslag te incasseren, maar die kwam er nooit.

Niemand minder dan Alex trok de vijf van mij af. Ik heb hem nog nooit zo gezien. Hij straalde een koude furie uit die alle vijf de kerels ineen deed krimpen. Toen ze weg waren draaide hij zich naar mij. 'Gaat het?'

Ik zag lijkbleek en op dat moment was hij de verkeerde persoon op de verkeerde plaats. Al mijn angst en woede en shock kwamen eruit. 'Na dat geweldige gesprek met JOUW vrienden… NATUURLIJK.' Spuugde ik bijna in zijn gezicht en ik liep trillend weg.

Het was puur geluk dat ik Aiden en de anderen tegenkwam op de terugweg naar het kamp. Aiden zag direct dat er iets stevig mis was. Het was pas in de tent dat ik hem vertelde wat er gebeurd was. Hij luisterde kalm naar mijn relaas en gaf geen kick. Daarna gaf hij me iets om te kalmeren en liep de tent uit… om zelf te kalmeren. Aiden kennende is hij recht naar die kerels gestapt. Toen hij even later weer terug kwam zei hij echter niets.

We zijn nog tot aan het strand gewandeld en dan ben ik bij hem gekropen en in een onrustige slaap gevallen. Ik herinner me enkel nog dat Joran niet zo gelukkig was met de situatie.

Kortom, ik had graag een iets leuker relaas verteld voor deze derde dag, maar blijkbaar moet er toch altijd drama aan te pas komen. En dan denk je dat twintigers volwassen zijn, HAH!

Bodi Out.

Dag 2 : Sunday, Bloody Sunday

Ik denk dat ik een teken van leven begon te vertonen om 10u. Tot mijn grote verbazing was de tent al leeg. Ik vond Aiden, Joy en Joran terug tussen de jongens van de groep van Alex. Na gisteren was het ijs in heel de groep zowat gebroken en vandaag stonden er een heleboel groepsactiviteiten gepland om de restanten helemaal te doen wegsmelten. Alex zelf was echter nergens te bekennen, noch zijn vriendin, waarvan ik de avond ervoor had ontdekt dat haar naam Lynn was. De sfeer was enorm relax en ik begon me al te verheugen op de activiteiten op het strand.

De zon was weer volop aanwezig maar omdat er een strakke wind stond was het ideaal van temperatuur. Levensgevaarlijk wel voor de huid. De rode plekken die ik gisteren had opgelopen waren pijnlijk vandaag en helemaal niet verbeterd over de nacht heen. Met een zucht ging ik op zoek naar de sunblock. Na het ontbijt gingen we met zijn viertjes het terrein nog eens verkennen. Dat was de dag daarvoor nogal vluchtig gebeurd en gezien de mooie omgeving was het zeker de moeite om het op een trager tempo te herhalen.

De camping was bijzonder groot. Het domein was helemaal afgezet met grote hekken en er was een heuse bewakingspost bij de in en uitgang. Op een 10 minuutjes wandelen waren er enkele winkeltjes waar je de nodige dingen kon kopen van voeding en andere levensnoodzakelijke goederen die je nodig hebt op vakantie zoals; wijn, chips en ander lekkers om de avond gezelliger mee te maken. Helemaal aan de andere kant van het terrein lagen de sanitaire voorzieningen. Ze lagen afgelegen en gaven verbazend veel privacy voor een camping. Joy maakte de opmerking dat ze het maar angstaanjagend vond om half naakt op zo een afgelegen plaats te gaan douchen. Ik lachte haar opmerking weg en Aiden stelde haar gerust door haar te verzekeren dat hij wel met haar zou meegaan. Joran zou ook zeker van de partij zijn. Het was mij al meer dan duidelijk dat het niet lang meer zou duren voor die twee een koppel zouden vormen hier.

Terwijl Aiden en Joran verder liepen porde ik Joy aan. 'Twintig euro dat het vanavond prijs is tussen die twee.' Ze keek even bedenkelijk. 'No way,' was haar antwoord terwijl ze mijn uitgestoken hand schudde. Ik grinnikte inwendig, hoewel we elkaar al eens in de haren kunnen vliegen genieten we even hard van elkaar continu steken te geven. Veel mensen denken dan ook verkeerdelijk dat we elkaar niet kunnen uitstaan.

Toen we terug arriveerden op het kamp was de sfeer veranderd. Alex was terug en was volop bezig zijn leidersfunctie terug in de verf te zetten. De sfeer was echter gespannen en van onze aankomst werd gretig gebruik gemaakt om het wrange gevoel dat er hing weg te werken. Hoewel de gezichten boekdelen spraken, deden we alsof we niets hadden gemerkt.

De groep ontspande zich weer helemaal met de start van de groepsactiviteiten. De groep rond Alex bleef echter gespannen rondlopen. De twee dames van de groep waren nergens te bespeuren en Alex leek nog meer bravouregedrag te vertonen vandaag. Het werkte op mijn zenuwen na een tijdje. Dat en het feit dat hij mij vandaag blijkbaar straal negeerde. Hij niet alleen trouwens, bij zijn maten konden er ook niet al te veel woorden af. Het was heel subtiel, misschien beeldde ik het me in. Aiden leek er toch niets van op te merken.

Desondanks de leuke activiteiten was ik tegen de avond toch licht uit mijn humeur. Ik trok me terug op het strand om naar de zonsondergang te kijken en wat muziek te luisteren. Een beetje verder zag ik Lynn wandelen. Een tijdje daarop volgde Alex in haar voetsporen. Toen hij mij zag zitten leek het even alsof hij iets wou zeggen, maar hij wandelde na enige aarzeling toch verder. Toen de zon bijna onder was sloten twee armen zich rond me. Ik glimlachte. Aiden natuurlijk. Hij zei niets, maar keek gewoon verder mee de zonsondergang uit.

Daarna voelde ik me terug wat beter, een lange, warme douche zorgde ervoor dat het laatste restje slechte humeur weggespoeld werd en ik begaf me terug naar het strand waar een groot kampvuur gemaakt was. Iemand had zijn ipod opgezet met rustige muziek. Het was nog een gezellige avond. Er werd gepraat en gelachen en straffe verhalen verteld. Aiden en Joran zaten hand in hand tegen elkaar aan in het vuur te staren. Joy en ik wisselde een blik en ik glimlachte gemeen. Ze stak haar tong uit en knipoogde nadien terug.

Sunday, bloody Sunday, wat een rare dag.

Bodi Out.

Dag 1 : So Kiss Me

We arriveerden goed op tijd bij de verzamelplaats – een parking langs de autostrade in Leuven – na een spannende rit met Aiden's moeder, Lydia. Geloof het of niet, Aiden's moeder houdt van racen en dat doet ze niet alleen op het circuit als je begrijpt wat ik wil zeggen. Gelukkig hebben noch Aiden noch ik snel bang in een wagen.

Na een kort afscheid gingen we op zoek naar Joran en Joy. We vonden hen en hun bagage terug voor de deur van een dubbeldekker bus. 'Onze' bus. Joy wist ons te vertellen dat we geluk hadden. De bus had plaats voor 77 mensen, waarvan er slechts 60 plaatsen zouden worden benut. Ideaal dus! Niet veel later wisten we dan ook nog de plaatsen helemaal vooraan te bemachtigen. We zijn die avond letterlijk de zonsondergang tegemoet gereden.

Ondanks de overschot aan plaats, de goede film (Robin Hood: Men in Tights) en het aangename gezelschap, heb ik die nacht amper een oog dicht gedaan. Terwijl rondom mij iedereen in diepe slaap verkeerde, heb ik dan maar een gesprekje gevoerd met de maan die in zijn volle pracht aan de hemel stond. Dat, en ik heb ook een paar schitterende foto's getrokken van Aiden die slaapt met open mond. (Een open schuur zoals ze dat zeggen in Antwerpen).

De andere passagiers bestonden voor ongeveer één derde uit Nederlanders en twee derde Belgen. Het is grappig om met zo een grote groep op een bus te stappen. Iedereen vertrekt op vakantie en er hangt zo een 'verlegen' sfeertje over de groep. Iedereen is nieuwsgierig naar de andere mensen in de groep en je krijgt zo dat mentaal aftastend gevoel van de één naar de ander.

Sommigen proberen hun onzekerheden weg te steken door stoer te doen. Op de vertrekplaats was een groepje van vijf jongens en twee meisjes uitbundig bezig met een skateboard allemaal trucjes uit te voeren. De aanvoerder van de bende of, dat leek hij toch te zijn, had het blijkbaar heel warm ondanks de vrij bewolkte hemel en had zijn t-shirt al uitgedaan. Het resultaat mocht er wel wezen, maar Aiden en ik wisselden toch een veelzeggende blik over het bravouregedrag. Één van de meisjes, waar hij overduidelijk mee samen was stond duidelijk te genieten van het spektakel dat hij tentoon stelde.

Tegen een uur of vier slaagde ik er dan toch in om mijn ogen toe te doen en wat slaap te vatten. Het was negen uur toen Aiden me voorzichtig wakker maakte met een glimlach en een 'we zijn er bijna'.

Dat bleek overdreven te zijn, want het was pas anderhalf uur later toen we eindelijk de camping opreden. Ik was direct verkocht. De camping was bij wijze van spreken OP het strand. Alle tenten stonden reeds opgesteld in een grote ovaalvormige cirkel die ongeveer 50 op 75 m was.

Aan de rand stonden er twee grote totempalen die de ingang afbakenden, en in het midden van de ovaal stond een grote boom waar ze rond de stam een bar hadden gebouwd overdekt met een strooien dak. Hier en daar nog een paar hangmatten kortom. Bodi likes.

De eerste dag gaat altijd snel voorbij. Je kent dat wel, je zit met twee in een tent, je moet al die rotbagage ergens kwijt zien te spelen. Aiden en ik hebben een uur getracht om een beetje orde op zaken te brengen om dan tot het inzicht te komen dat er van orde nooit echt sprake zou zijn (noch was geweest). Het eindresultaat leek dan ook meer op twee reistassen die waren geëxplodeerd dan twee reistassen die netjes waren ontladen.

Na een kort middagmaal hebben we ons met zijn gevieren op het strand gelegd en ik weet nog dat ik ben gaan liggen om 13u… en toen was het ineens 18u. Aiden had me half ingegraven terwijl ik in diepe slaap was en mijn neus zag knalrood. Kwestie van onze laag bruin goed te beginnen. Gelukkig had Joy de parasol zo geplaatst dat de rest van mijn lichaam niet helemaal verbrand zou zijn.

Het avondeten mondde uit in de eerste groepsactiviteit. Blijkbaar was de leiding in het bezit gekomen van een hele lading merchandise en die moest diezelfde avond ook nog de deur uit. Het principe was vrij eenvoudig, er volgde een uur van opdrachtjes die werden verkocht voor een aantal zaken uit de prijzenkast. Die opdrachtjes werden uiteraard hoe langer hoe amusanter naargelang er meer drank vloeide en het later werd.

Om er enkele op te sommen :

• Een glas zeewater drinken
  
• Zo hoog mogelijk in de barboom (zo was de boom gedoopt) klimmen
  
• Een meisje verkleed als jongen
  
• Een jongen verkleed als meisje
  
• Strippen tot het ondergoed
  

Toen er iemand riep dat twee meisjes met elkaar moesten kussen, voelde ik het onvermijdelijke al komen en oh jawel, ook vrouwen willen wat, dus niet veel later volgde de opdracht dat twee jongens moesten kussen. Niet zomaar kussen, nee nee, wel 2 minuten lang.

De opdracht was nog geen 5 seconden uitgesproken of 3 paar ogen kijken mij met grote grijns aan.
'Vergeet het.' Was mijn bondige antwoord. Terwijl Aiden, Joy en Joran volop op mij begonnen in te praten was het bravoure groepje van een halve blz terug ook in actie gekomen. Met zijn alleen scandeerden ze één naam; 'Alex'. Je raadt het, de leider van daarstraks.

Alex genoot blijkbaar nog altijd van de aandacht, maar zijn gezicht zag er toch iets minder zeker uit dan voorheen. Na veel getouwtrek stond hij dan toch recht en wandelde semi-zelfzeker naar voren. Het was toen Aiden zei: 'nu kan je hem eens een toontje lager laten zingen,' dat ik zwichtte.

Aangezien kussende jongens nog altijd duurder zijn dan kussende meisjes waren ze op dat moment ook door al hun prijzen heen en kon de show van start gaan. Alle kandidaten moesten zich verzamelen achter het 'podium' (= vier tafels en twee bierkratjes) en toen begon het aftellen.

Alex kwam naast me staan en ik glimlachte naar hem als teken van welkom. 'En ben je er klaar voor?' vroeg hij me. Ik keek hem even doordringend aan en antwoordde : 'Die vraag kan ik beter aan jou stellen. Ik heb dit al gedaan dus voor mij is dit niet echt nieuw.' Het is altijd grappig om te zien hoe traag mensen de link leggen op zo'n moment naar wat je echt wil zeggen. Hij bleef er verbazend kalm onder.

'Dus ik ben in het nadeel?' vroeg hij laconiek. Ik haalde mijn schouders op. 'Definieer 'nadeel'.' Daar wist hij geen antwoord op te geven. Hij zag er toch niet meer zo zelfzeker uit als voorheen. 'Maak je geen zorgen. Je gaat gewoon zitten en ik doe de rest wel.' Knipoogde ik naar hem. 'Jij denkt ondertussen twee minuten aan je vriendin en ik geef het publiek wat ze willen. Wie weet vind je het nog zo slecht niet.'

De plagerige manier waarop ik het zei stelde hem blijkbaar terug op zijn gemak. 'Afgesproken' zei hij met een grijns. 'Wat is je naam trouwens?' Ik stelde me voor. Ondertussen waren de twee dames begonnen aan hun weinig appetijtelijke opdracht. Het mannelijke publiek werd zoals verwacht echter gek.

En toen was het onze beurt. Alex klom als eerste op de tafels, ik gaf hem op het laatste moment nog een stoel mee zodat hij kon gaan zitten. Nadat hij dat gedaan had klom ik zo nonchalant mogelijk de tafel op en wandelde traag maar zeker op hem af. Ik weet niet wanneer het precies gebeurde, maar net voor ik bij hem op schoot ging zitten keek hij recht in mijn ogen en ik zag hem slikken. Vanaf dat moment hoorde ik het publiek niet meer. Er was enkel nog de jongen op de stoel.

Zijn ogen gingen niet toe toen mijn lippen de zijne raakten. Zonder echt te kussen gleden mijn lippen over de zijne, van rechts naar links. Ik voelde hem slikken en ik gleed opnieuw naar de andere kant. De derde keer kuste ik hem echt. Mijn lippen vol op de zijne terwijl ik traag terugtrok. Ik draaide mijn hoofd en kuste hem opnieuw en deze keer stuurde ik het puntje van mijn tong mee op zoek naar de zijne. Het duurde niet lang of hij reageerde op de kus en vanaf dat moment worden de dingen een beetje wazig.

Ik weet alleen dat de spelleider schandalig vroeg de klok aftikte. Alex was geen slechte kusser, verre van zelfs. Toen ik van hem los trok en weer in zijn ogen keek voelde ik zijn lichaam echter opspannen. Zijn ogen keken eerst verbaasd en dan was er een flits van paniek in te lezen. 'Alles ok?' vroeg ik hem. Hij stond traag recht. Zijn ogen werden terug normaal en hij verzekerde me dat alles in orde was. Ik draaide me naar de kerel die de show presenteerde en maakte hem duidelijk dat de prijzen naar Alex mochten gaan. Ik had de mijne tenslotte al een beetje gehad.

Toen ik bij Aiden en de rest aankwam zei die prompt: 'Stop met grijnzen, idioot.' Ik knipoogde naar hem. 'Vond je het niet goed misschien?' Hij haalde zijn schouders op. 'Kon ermee door. Joran vond het blijkbaar wel fascinerend en ik heb Joy ook niet horen klagen.' Waarop Joran en Joy zwaar in de tegenaanval gingen. Die Aiden toch, hij lokt zo graag reacties uit.

Onder het roes van de kus en de adrenaline van het publiek ging de avond verder. Het was één uur voor we onze tent in kropen. Als alle dagen van deze vakantie zo mogen zijn dan zit het meer dan goed denk ik zo.

Bodi Out.

Inpakken en Wegwezen!

Morgen is het zover! Dan verdwijn ik tien dagen van de wereld samen met mijn beste vriendje! Momenteel volop bezig met inpakken, maar toch maak ik nog even tijd om hier te melden dat jullie mij tien dagen moeten missen! Ik beloof plechtig dat jullie een uitgebreid verslag krijgen.

Aiden en ik hebben vandaag al aan het speculeren geweest wat voor mensen we op vakantie gaan tegenkomen… nee hoor, we zijn niet grof geweest :p.

We zijn nog niet half ingepakt en we hebben overigens al te veel bij, die buschauffeur morgen gaat lachen.

God ik sta hyper, precies de nacht voor sinterklaas komt, zo voel ik me nu ongeveer.

Oh Aiden roept, ik moet gaan.

Tot binnen tien dagen!

Gekke Bodi Out.

Ik ben de dreiging die flappert door de nacht…

Ik ben de dreiging die flappert door de nacht, ik ben de kauwgombal die in je haar blijft plakken… Ik ben Darkwing Duck!

De coolste eend ooit, op Alfred j. Kwak na dan. Aiden en ik verveelden ons vandaag een beetje dus zijn we in de oude videokast gedoken bij hem thuis en dat bleek een geweldig idee. We hebben vanalles teruggevonden. Afleveringen van de Thundercats, het Liegebeest, Merlina en de twee eenden daarjuist genoemd. Van een middagje nostalgie gesproken. We zijn niet eens door de helft van de kast geraakt. De leukste banden waren die zonder label, waar je systematisch in fast forward doorgaat om te kijken wat er nog opstaat.

Voor mensen die nooit met een videorecorder gewerkt hebben, die dingen kon je programmeren en die programmatie begon meestal 5 minuten voor de film en eindigde een 20 minuten na de voorstelling. Je kan je niet inbeelden hoe een boeiende beelden je terugvindt in die laatste 20 minuten. Stukjes 'soft erotische' film die vroeger oh zo populair waren op vt4 en kanaal 2 in de late uurtjes. Playboy toestanden, of laat avond belspelletjes. Aiden en ik hebben een kwartier tranen met tuiten gehuild van het lachen bij een reportage over één of andere vrouw van 50 die tijdens haar dagelijkse strijkbeurten mannen over de telefoon bevredigde.

De fantasie breekt in duizend stukjes aan de andere kant van de lijn, of.. waar goesting je toch niet toe kan drijven. Niet veel later kwamen we een stukje Point Break tegen waarbij we spontaan begonnen te watertanden. Niet alleen voor Keanu Reeves, maar vooral voor het surfen! Binnen een goeie week vertrekken we immers met zijn vieren naar het zonnige Biaritz. Gedaan met de verveling. Naast Aiden en mij gaan nog twee mensen mee uit de groep van vrienden die ik in de vorige post heb vermeld. Joran, een goede vriend van ons die we hebben leren kennen in Les Trois Vallées in Frankrijk op skivakantie, dat is ondertussen twee jaar geleden. Hij gaat vooral vaak mee uit met ons, maar is ook al wel eens aanwezig op de etentjes en andere activiteiten die we organiseren.

Last but not least, Joy, de beste vriendin van Aiden gaat ook mee. Zij en ik hebben een iets wispelturigere relatie. Niet dat we niet goed overeen komen met elkaar, maar laat ons stellen dat we al eens sneller in aanvaring komen. Los daarvan zie ik haar nog steeds als een heel goede vriendin, we hebben gewoon geen gene om onze meningsverschillen met wat vuurwerk van de baan te vegen. Je zou misschien denken dat het niet zo leuk is voor Aiden om zijn beste vriend en vriendin regelmatig in een woordwisseling te zien, maar die vindt het best. Elke keer als het zover is en één van ons zit bij hem dan lacht hij even kort en zegt 'dat komt wel weer goed.' En effectief, dat doet het dan ook.

Anyway, nog 5 dagen en we vertrekken. Twee wagens en (te) veel bagage. Laten we hopen dat er een beetje leuk volk op de camping zit. We hebben ons speciaal via één van die jeugdorganisaties ingeschreven zodat we met mensen van onze leeftijd zitten, dus dat komt wel goed.

Uiteraard krijgen jullie een uitgebreid verslag nadien.

Thundercats hooooooo!

Bodi Out!

Over Kaartenhuisjes

Mijn leven is een kaartenhuisje, en ik ben de Joker… Niet dat ik geen andere kaart zou willen zijn, maar dan zouden er sowieso vier exemplaren van mij rondlopen met een andere outfit aan en daar is de wereld lang niet klaar voor. Anyway, kaartenhuisjes dus, of meer bepaald de kaarten die mijn kaarthuisje gestalte geven.

Familie, vrienden en kennissen, dat is het dek waar we mee spelen. Het is grappig hoe hard mensen bouwen op deze drie types van mensen. Het is ook grappig om te zien hoe hard mensen geloven in de soliditeit van die zaken. Ik weet beter. Begrijp me niet verkeerd, ook ik heb nood aan vrienden en familie en net als jullie put ik evenzeer kracht uit die relaties, wie zou dat niet doen. Maar ik heb ook gezien hoe fragiel dat web van relaties kan zijn.

Je hoeft maar één kaart weg te nemen uit de fundering van je kaartenhuisje en al gauw heb je veel kaarten, maar geen huisje meer.

De familiekaarten voor mij bestaan uit twee ouders, een vader en een moeder zoals dat bij de meeste onder jullie wel het geval zal zijn. Zij maken echter al een tijdje geen deel meer uit van mijn huisje. Mijn vader en moeder zijn gescheiden, vijf jaar ondertussen. Komt daar nog bij dat geen van beide een erg open geest heeft, wat maakt dat ik ze nu amper nog zie. Wat broers en zussen betreft, ik ben enig kind, dus geen verdere info daar.

Vrienden. Hmm, wat zou ik zijn zonder hen vraag ik me soms af. Veruit de belangrijkste persoon in mijn leven tot vandaag de dag is Aiden. Aiden is de broer die ik nooit had zal ik maar zeggen. Mijn beste vriend, mijn bloedbroeder… ik kan verder gaan maar dan wordt het voor hem misschien nogal gênant. Voor alle duidelijkheid, ondanks het feit dat we twee handen op één buik zijn, zijn we geen koppel noch hebben we een liefdesrelatie. Nooit gehad, hoewel we veel mensen al hebben wijsgemaakt dat het wel zo was, wat hilarische reacties uitlokt.

Ook Aiden's ouders zijn mij heel dierbaar. Ja kan stellen dat ze me ondertussen half geadopteerd hebben. Ik heb zelfs een eigen kamer bij Aiden thuis.

Naast deze mensen die een beetje centraal staan in mijn leven, heb je nog eens 3 jongens en vijf meisjes die ik tot goeie vrienden reken. Misschien hoor je over die mensen nog wel meer in de toekomst.

Een partner heb ik nog niet. En nee, ik heb ook niet onmiddellijk iets op het oog. Misschien ben ik te kritisch, wie weet. Of misschien ben ik gewoon te gesloten. Aiden noemt mij toch altijd plagerig 'mister inaccessable' (sinds Anouk dat in één van haar liedjes zong). Niet dat me dat stoort, het leven van een vrijgezel heeft ook zo zijn voordelen. Aiden heeft trouwens geen recht van spreken aangezien hij zelf vrijgezel is. Hij daarentegen heeft WEL iemand op het oog.

Zo, bij deze weten jullie weer een beetje meer. Ik ga de introductie met deze post afsluiten, de rest komen jullie gaandeweg wel te weten.

Tot de volgende,

Bodi out.