Let it Snow, Let it Snow, Let it Snow...

Wat een geweldig weekend vorige week! Sneeuw sneeuw sneeuw! Laten we hopen dat het een generale repetitie was voor kerst want ik word vreselijk happy van sneeuw. Ik verlang nu al naar de skivakantie die Aiden en ik geboekt hebben met een paar vrienden de eerste week van de paasvakantie.

Toen ik zaterdagmorgen wakker werd, was het aanvankelijk een teleurstelling om op te staan. Ik had op het weerbericht gehoord dat het ging sneeuwen en had daarbij gehoopt op een stralend witte ontwaking. Die bleef jammer genoeg uit. Het gras in de tuin had een klein laagje rijm, maar veel wit was er niet te bespeuren.

Bij gebrek aan activiteit, poetste ik mijn tanden dan maar en nam een korte douche. Aiden sliep nog en ik besloot van hem wakker te gaan maken met ontbijt op bed. We amuseerden ons terwijl met het spelen van alle kerstcd's die we konden vinden. Ik ben geen fan van kerstmuziek, maar er zijn toch enkele uitzonderingen op de regel :
- my kind of x-mas - Christina Aguilera
- Formidabele Kerstmis - Xavier de Baere
- Jingle bell rock (zie home alone 1)

Het eerste is echt een geweldige cd en één van de weinige waar ik met genot naar durf luisteren in de kerstperiode. Toch was het super gezellig toen het buiten begon te sneeuwen terwijl er kerstklokjes door de boxen klingelden. We besloten dan maar van ons warm in te duffelen en een lange wandeling te gaan maken.

Ondertussen werd het sneeuwtapijt dikker en dikker. Wat mag je zeker niet vergeten als het sneeuwt? Natuurlijk een sneeuwballen gevecht, wat al vrij vroeg van start ging. Aiden wist er eentje recht in mijn gezicht te gooien en ik zette het hem betaald door er eentje in zijn kraag te duwen onder al zijn warme kleren. HAHA! Serves him right. Toen we op een groot veld aankwamen waar wonderbaarlijk genoeg nog niemand de sneeuw had aangeraakt, leek het een leuke uitdaging om een zo groot mogelijke sneeuwman te maken. Er was sneeuw genoeg voor handen en de kwaliteit was ideaal.

We slaagden maar gedeeltelijk in ons opzet. Sneeuwballen rollen was makkelijk, de sneeuw kleefde perfect. Maar die dingen opeen stapelen dat is andere koek. Ok, toegegeven, we hadden de grootte misschien iets te optimistisch ingeschat. Dus kreeg Aiden het lumineuze idee om een sneeuwman te maken die neerlag, wat het stapelprobleem uitschakelde. We hadden ondertussen enkele zaken bij elkaar gezocht om hem een neus en ogen te geven. Ik kreeg de slappe lach toen Aiden 'de neus' in de verkeerde bol stak. Maar echt tot ik er buikpijn van had.

Al bij al hebben we een vrij schunnige sneeuwman achtergelaten. We hebben nog getwijfeld van hem een partner te maken, maar daarvoor hadden we niet genoeg sneeuw meer voor. Toen we terug thuis kwamen waren we allebei verkleumd van de koude. Onze wangen en neuzen zagen rood en mijn handen waren al richting paars aan het gaan. Oplossing? Warme sjokomel en een openhaard!!!

De nacht is voor mij het mooiste sneeuwmoment. De zon is weg, maar er hangt toch zo een lichtgevende gloed. Een beetje magisch, zeker als de maan zich dan nog eens even laat zien.
Ik sliep geweldig die nacht. Zondag heb ik wat voor school gewerkt.

Om af te sluiten vandaag toch even één van de mooiste gedichtjes ooit geschreven door Toon Hermans meegeven:

Ik hou van jou, ik hou van jou,
een dag, een jaar, een eeuw.
Ik weet dat liefde lente is
maar ook een beetje sneeuw.

Bodi Out.

When I need you...

Hey allemaal! Het is weer een tijdje geleden dat ik nog iets geschreven heb. School begint meer en meer tijd op te eisen nu de examens toch langzaam maar zeker naderen. Dat wil zeggen dat ik saaie tijden tegemoet ga, en jullie waarschijnlijk een tijdje minder boeiende zaken ga kunnen vertellen.

De afgelopen week was niet bijster boeiend. Maar de week daarvoor was geweldig! Zoals jullie nog wel weten van mijn laatste post zat Aiden in Londen. Waar ik de eerste week mij op mijn kamer had gestort, belandde ik de tweede week in een routine van 'opstaan - school - vervelen - slapen'. Dat was twee weken terug, deze er niet bij gerekend. De dagen na mijn laatste post, kreeg ik het echt moeilijk. Alles om mij heen was veel te stil en zo vreemd leeg. Aiden had er ook last van, het aantal telefoontjes van uit Londen steeg gevoelig die week.

Toen ik die vrijdagavond zuchtend aan de tafel zat was het Vera die de stilte doorbrak. 'En als je nu eens naar Londen gaat en hem verrast?' Ik was direct verkocht. Het idee was zo eenvoudig dat ik mezelf mentaal even terechtwees dat ik daar zelf wel had mogen op komen. Ik heb diezelfde avond nog mijn reistas ingepakt. Timing zou cruciaal worden. Ik had zaterdag om in Londen te geraken en moest Aiden ten laatste tegen zondag middag gevonden hebben. Anders zat hij in België en ik in Londen, wat niet echt een verbetering van de situatie zou zijn geweest.

Bij gebrek aan plaats op de trein, besloot ik de ferry te nemen. Die is minder duur en dat gaf me ook de kans om nog eens vier uur te genieten van de zilte zeelucht. Dat liep echter iets minder aangenaam dan ik verwachtte. De wind was om te snijden en zelfs met een sjaal en muts was het niet echt aan te raden om buiten te gaan staan. Het water was ook bijzonder woelig, waardoor meerdere mensen te kampen hadden met zeeziekte. Mijn maag is niet snel van streek, maar na vier uur was ze toch ook blij om terug vaste voet aan wal te kunnen zetten. Het was rond elf uur op dat moment.

De rit naar Londen was traag. Ik had het adres van zijn hotel en ik wist ongeveer hoe Aiden's dagplanning er uit zag voor die dag. Toen ik aankwam aan het hotel was het ruim één uur en ik rammelde van de honger. Aiden zat op dat moment in London Tower als ik zijn planning mocht geloven en zou nadien tijd vrij krijgen om te gaan winkelen. Ik besloot van eerst mijn honger te stillen en mij dan naar Harrods te laten rijden. Ik wist dat hij daar zeker naartoe zou gaan.

Het is bijna angstaanjagend hoe goed we mekaar kennen. Ik stillde mijn honger in een klein maar knus eetcaféetje en begaf me nadien naar één van de meest fabuleuze winkels waar ik ooit ben geweest. Ik was er tien minuten voor Aiden's schema aangaf dat hij vrije tijd zou krijgen. Ik stelde me tactisch maar verdekt op en nam alles om me heen in me op. Geloof me of niet, nog geen twintig minuten later wandelde hij binnen samen met een vriendin. Ik volgde hen voorzichtig en hoorde mijn naam vallen en souvernirs, wat me deed glimlachen.

Ik volgde hen over de verschillende verdiepingen en zag hem verschillende spullen aanwijzen en vastnemen. Tot hij uiteindelijk halt hield met haar bij een reeks van speciale puzzels. Ik ben namelijk dol op dingen zoals rubix kubus, puzzels met VEEL stukjes en zo voort... Hij twijfelde echter duidelijk wat hij zou meenemen. Toen hij op een bepaald ogenblik twee dingen in zijn handen had en aan het meisje vroeg 'Welke zou jij nemen?' zag ik mijn kans schoon. Ik kwam nonchalant tussen hen staan en nam een derde uit de rekken. 'Deze wil ik al lang hebben, eigenlijk.'

Zijn gezicht was kostelijk. Hij keek me even aan alsof hij een spook zag en liet dan bijna de twee dingen uit zijn handen vallen van het schrikken voor hij me rond de hals vloog. Ik maakte een mentale notitie dat ik Vera nog moest bedanken voor haar geweldige idee. We spendeerden de middag verder samen al shoppend door Londen. Het was die avond dat we besloten om een weekje langer te blijven. Aiden zag er geen kwaad in om een weekje school te skippen (en ik ook niet) en we waren hier nu toch. Dus regelden we een trip naar een klein kuststadje in de buurt van Cornwall. Zo een stadje met het typische rotsachtige uiterlijk dat je vaak op tv ziet. Grote grasvlakten en druilerig weer.

De plaatselijke bevolking was bijzonder vriendelijk en we maakten al snel kennis met de vrouw die de bed & breakfast uitbaatte. Na een eerste nacht daar en een typisch engels ontbijt verkenden we de omgeving een beetje en praatte bij. Dat vulde bijna een volledige dag, raar maar waar. De dag nadien zijn we een hele tocht gaan maken te paard. Aiden is al sinds kleinsaf dol op de beesten dus hij amuseerde zich kostelijk. Ik daarentegen heb menig angsten uitgestaan die dag. Met een auto kan ik rijden, maar mijn paard liet zich niet zo graag besturen wat voor nogal veel hylarische situaties zorgde (voor Aiden dan toch).

We kwamen die avond doodmoe thuis. Het weer was guur en koud geweest de hele dag en had ons samen met de dagtocht volledig uitgeput. Ik zal nooit vergeten hoe goed de douche voelde die ik die avond nam. Samen met Aiden ben ik daarna de zetel ingekropen voor het haardvuur en het duurde niet lang voor we alletwee sliepen.

De overige dagen hebben we vooral geluierd. Helemaal uitgewaaid en volledig uitgerust zijn we terug thuis gekomen. Volledig klaar voor de zware periode die er (weeral) aankomt. Wat is het leven toch mooi.

Dromerige Bodi Out.

Dead is the new Alive

Heb ik een fijne week achter de rug, man man. Noem me knetter, maar ik ben iemand die graag zijn kamer opruimt. Niet op de manier dat ik het graag met regelmaat doe, maar op de manier dat je het laat escaleren tot op een punt waarvan je denkt 'God, wat ben ik een varken, het wordt hoog tijd dat ik eens orde schep in de chaos' en er dan een lekker namiddagje rommelen van maakt. Met Aiden die weg was en mijn liefdesleven een even grote puinhoop als mijn kamer leek het mij dan ook een goed idee om er nog eens werk van te maken.

Aangezien ik niets beters te doen had heb ik het klusje dan maar heel de week laten aanslepen, wat resulteerde in een week van afwisselend naar de les gaan en me gezellig opsluiten op mijn kamer. Vera, Aiden's moeder verwende me door op regelmatige tijdstippen een plateau vol lekkernijen naar de kamer te brengen.

Misschien even verduidelijken. Zoals jullie misschien nog herinneren uit één van mijn eerste posts zijn mijn ouders gescheiden. Daar komt dan nog bij dat, ondanks het feit dat mijn echte ouders elkaar niet (meer) kunnen luchten of zien, ze wel over één ding volledig akkoord gaan met elkaar en dat is namelijk mijn 'levensstijl', zoals mijn vader het altijd noemde, en hoe hard die wel niet deugd.

Anyway, om een lang verhaal kort te maken. Na veel getouwtrek leek het Aiden beter om permanent bij hem in te komen wonen. Zijn ouders wisten van de situatie af en aangezien ik op dat moment al vriend aan huis was hebben ze mij met open armen geadopteerd. Ik had geen last meer van continue ruzies. Mijn ouders konden verder blijven doen zoals ze bezig waren. Ze storten maandelijks wat ze verplicht zijn om te betalen en verder hoeven ze zich om mij (en ik om hen) geen zorgen meer te maken. Kortom, iedereen gelukkig.

Om terug te komen op mijn puinhoop, ik betwijfel dat de meeste van jullie plezier beleven aan het opruimen van je kamer, maar ik dus wel. Ik vind dat enorm gezellig. Het weer was er in ieder geval ideaal voor. Met een slechte joggingbroek aan en een stapeltje foute oude cd's van begin de jaren negentig om op te shaken ging ik dan ook vlijtig aan het werk.

Je kan nu denken, hoe heb je daarin godsnaam een week tijd in kunnen steken. Wel, laat ik even de kamer beschrijven. Om te beginnen, dat ding is GROOT. Als je binnenkomt heb je langs de ene kant een hele muur die bestaat uit ingemaakte kasten en langs de andere kant een bescheiden bureautje (waar ik amper aan zit), mijn fantastische dubbelbed en vlakbij de raam nog een laag tafeltje met twee grote zitzakken om heerlijk niets in te doen. Voeg daar nog een hele hoop van kleren, verfrommelde papieren, stukken cursus, boeken, cd's en dvd's... aan toe, en je hebt een beeld van mijn kamer avant la nettoyage.

Dan moet ik er misschien ook nog bij vertellen dat ik vrij nostalgisch ben en dat ik naast de bergen kleren die ik heb (because we want to look fab lol), ook nog allemaal zaken bijhoud die in zekere zin speciaal zijn geweest voor mij. Kaartjes, of hangertjes, of ... je weet wel wat ik bedoel. Prullen.

Uiteraard, kan je niet zomaar alles gaan oprapen en wegleggen, oh nee. Je moet alle kasten systematisch uitladen, je moet alles nog eens terug doornemen, dubbelchecken welke dingen er weg mogen en welke niet en dat voor elke kast en elke schuif, inclusief de rommel in de kamer. Vandaar zoals ik dus al zei, een weekje werk. Het had dan ook exact het effect waar ik op gehoopt had, aangezien je door alles terug door te nemen ook allemaal leuke herinneringen terug oprakelt van vroeger.

Zo was er de allereerste foto van Aiden en mij die ik heb teruggevonden. Zes jaar waren we daar en god wat zagen we er ondeugend uit. Ik hield de foto naast een veel recentere foto van ons twee en god, wat zagen we er daar ondeugend uit. Sommige dingen veranderen gewoon niet. Door alle herinneringen terug op te rakelen werd het gemis van Aiden iets minder groot, maar nu ik dit aan het schrijven ben en het al meer dan een week geleden is dat ik hem gezien heb, begin ik het toch te voelen. En ik duidelijk niet alleen, er is een opvallende stijging in telefoontjes naar Londen en van Londen naar Antwerpen en er is nog een volle week te gaan. Maar goed, we overleven het wel zeker.

De voorlaatste dag van mijn extreme make-over (room edition) kreeg ik telefoon van Jessy. Jessy is een vriendin van mij die ik ondertussen ook al enkele jaren ken, maar iemand die ik maar heel sporadisch zie. Ze studeert voor grimeuse en is enorm goed in wat ze doet, waardoor ze heel vaak in het buitenland zit en ik haar dus voornamelijk virtueel te horen krijg. Maar op dat moment was ze in België en ze had uitnodigingen voor een halloween party ergens in Gent voor zaterdagavond. De dresscode was 'verkleed' en ze vroeg me of ik zin had om mee te gaan en of ze haar creativiteit mocht botvieren op mij voor het verkleedpartijtje.

Ik zei onmiddelijk ja. Ze had me ooit een keer helemaal omgevormd tot 'the mask' en ze was nog zo geweldig geweest om dat gele pak dat hij draagt in de film te laten maken voor mij. Ik kan je verzekeren: dat was een ZALIGE avond. Die zaterdag ik dus tegen de middag naar daar, waar we zeker anderhalf uur bezig geweest zijn met te bepalen wat ze van mij ging maken. Het was tenslotte een haloween thema, dus het moest een beetje luguber zijn, maar langs de andere kant wou ik ook niet met de typische 'kijk ik ben een bloederig monster'-look aankomen.

Uiteindelijk zijn we gesetteld voor een soort van gothic vampier look, maar dan stijlvol. Ietsje strakker en de drama iets meer ingetogen. Een strak zwart kostuum met donkerrode voering binnenin en een lange zwarte wandelstok en een paar tanden om u tegen te zeggen. Kortom, ik voelde me geweldig toen ik met haar als femme fatale aan mijn arm het feestje binnen wandelde.

Weet je, iedereen heeft een donker, duister kantje in zich. Zo dat stukje van jezelf dat heerlijk gemeen is, ijskoud en een beetje gevaarlijk. Dat van mij heeft die avond echt de vrije loop gekregen terwijl ik me inleefde in mijn rol. Zeker toen een of andere gast dacht dat hij kans bij mij maakte. Heb ik die even op zijn plaats gezet.

Verkleed als Wolverine had ik hem die avond al regelmatig naar mij zien staren van de overkant van de zaal. Hij zat ook duidelijk in zijn rol, hij was er alleen niet zo goed in. Ik haat mensen die denken dat ze op mij kunnen jagen. Er zijn er maar heel weinig die daarvoor toelating krijgen van mij en hij was er NIET één van.

Na een kleine twee uur had hij 'onopvallend' de zaal overgestoken en stond hij zo fier als een gieter naast mij te dansen op het podium. Jessy kwam niet meer bij van het lachen. Ik negeerde hem straal en gaf hem mijn 'ijskoude' signalen, maar blijkbaar was elke vorm van bevestiging dat hij uberhaupt bestond een aanmoediging.

Op het einde van de avond heb ik dan maar de rollen even omgedraaid, ik begon met hem te dansen en liet het effect van mijn geaccentueerde ogen op hem los. Daarna heb ik hem al flirtend mee naar de bar genomen voor een drankje. Ondertussen was Jessy de jassen al gaan halen. Toen heb ik gezegd dat ik even naar toilet moest en ben met haar vertrokken. Ik moet weer glimlachen als ik eraan terug denk.

Bodi Out.

Er zit geen lampje in de maan…

Ik zie mezelf niet als een astroloog. Ik kan wel twee of drie sterrenbeelden aanwijzen als er een heldere hemel staat, maar naast het element van rust en schoonheid heb ik weinig fascinatie voor wat er boven mijn hoofd hangt. De maan vormt daar de enige uitzondering op. Vooral een volle maan.

Ik weet nog dat er een volle maan was op de terugreis van de vakantie en dat mijn blik de zilveren schijf met moeite kon loslaten. Als ik er zo bij nadenk is dat een reactie die ik altijd heb op zo een moment en ik begrijp zelf niet zo goed waarom.

Of misschien begrijp ik wel ergens waarom, maar verbaast het me telkens weer hoe die aantrekkingskracht blijft bestaan. Ik weet niet of sommige onder jullie af en toe hardop praten ook als er niemand in de buurt is. Luidop opmerkingen maken tegen jezelf, of tegen niets in het bijzonder. Wel, dat doe ik alleen met de maan.

Het is een haat-liefde verhouding, want ik praat meer met de maan als er dingen slecht lopen dan als er dingen goed gaan. Dus je kan je inbeelden dat ik de afgelopen week heel veel met de maan gesproken heb. Maak jullie geen zorgen, ik ga niet opnieuw over Alex beginnen, ik denk dat we dat hoofdstuk wel gehad hebben. Ik heb de afgelopen week ook het meeste uit mijn systeem gewerkt. De restanten die helen wel met de tijd. Altijd alles blijven herhalen heeft nooit iemand geholpen.

Maar ik wijk af. Ik weet dat het allemaal een beetje abstract en gek klinkt, maar bekijk het met een filosofische invalshoek. Ik ben er zeker van dat er mensen zijn die hetzelfde doen met andere elementen.

Voor mij is de maan niet 'iets', maar eerder een 'iemand'. Ik heb aan de maan altijd meer een persoonlijkheid vastgekoppeld dan hem puur als een grote blok steen te bezien. Als ik er dan naar zit te staren denk ik altijd. Zie hem daar nu kijken.

En met die gedachte komt er altijd de volgende vraag. Als hij nu naar mij zou kijken wat zou zijn reactie dan zijn. Zou hij met me lachen? Zou hij oordelen? Of zou het hem stoïcijns koud laten. En naargelang het antwoord dat ik kies, heb ik een leuk gesprek met de maan, of een verwijt ik hem alles wat er mis gaat.

Misschien moet ik hem eens vragen wat hij ervan vindt dat ik dit allemaal neerschrijf, want hij hangt weeral statig naar me te kijken terwijl ik hier met een warm deken en een glas rode wijn naar boven zit te staren. Vanavond lijkt hij te rollen met zijn ogen en te zeggen dat ik me niet zo kinderachtig moet gedragen. Ik heb al een paar keer mijn tong uitgestoken, maar dat lijkt zijn mening niet echt te veranderen.

Anyway, er is weinig spectaculair gebeurd de afgelopen week jammer genoeg. Deze zondag vertrekt Aiden voor twee weken naar het buitenland voor zijn studies. Een soort van minitrip naar Londen. Hij heeft het uitgelegd, maar ik was maar half aan het luisteren.

Het voelt raar aan, ik kan me de laatste keer niet meer herinneren dat ik hem langer dan 3 dagen niet gezien heb. Het zal waarschijnlijk wat aan de timing liggen, maar misschien is het zo slecht nog niet. Ik plan een grote schoonmaak actie voor mijn kamer in de tijd dat hij weg is. Kwestie dat ik ook daar eens alles terug op een rijtje kan zetten en zien wat er weg mag en wat niet. Ik kan jullie verzekeren dat het nodig is. Mijn kamer is een stal (lol).

Daarnaast ga ik ook eens op zoek gaan naar een paar nieuwe zaken om mij mee bezig te houden, want met het einde van de zomertemperaturen merk ik dat ik steeds meer en meer binnen zit. Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte. Ik hoop dat niet iedereen me gek verklaart na het lezen van deze post. Ik kan er ook niet aan doen dat ik een levendige verbeelding heb. (Ik zou zeggen, probeer het ook eens, misschien ga je me nog wel gelijk geven ;-) )

Bodi Out.

Just Walk Away

Deze brief zat vandaag in mijn bus…

 

Liefste Bodi,

Dit is zonder twijfel de moeilijkste brief die ik ooit heb geschreven, zeker als ik bedenk dat je na het lezen ervan misschien nooit meer iets met me te maken zal willen hebben.

Ik ga weg Bodi. Weg van hier, weg van alles. Ik heb twee weken geleden de kans gekregen om een jaar te gaan studeren in het buitenland en ik heb die kans met beide handen aangenomen. Ik heb nood aan een nieuwe omgeving waar ik, los van alles en iedereen hier, mijn leven terug op een rijtje kan zetten en orde scheppen in de chaos die er nu heerst.

Ik probeer er niet bij stil te staan dat het heel goed mogelijk is dat je vanaf vandaag nooit nog iets met mij te maken wil hebben. Onthoud enkel dat je geen bevlieging of uitprobeersel voor mij was, ik zie je nog steeds doodgraag.

Hoe graag ik ook bij je wil zijn en gewoon wil verdergaan waar de vakantie ophield, zou ik je in mijn huidige staat enkel meer kwetsen dan gelukkig maken en dat wil ik niet. Ik besef dat een jaar heel lang is, maar ik beloof dat ik je schrijf vanuit New York.

Ik verwacht niet dat je een jaar op mij gaat wachten, maar ik hoop wel dat als ik terugkom en ik mezelf terug stabieler voel, dat we elkaar terug kunnen zien en de vriendschap een nieuwe kans kunnen geven.

Als ik teruglees wat er al staat moet dit zo vreselijk koud en hard overkomen. Wat je ook van me denkt, weet alsjeblieft dat ik me vreselijk voel voor wat ik nu aan het doen ben.

Bij deze brief vind je nog een souvenir van onze vakantie. Ik wou het je voordien al geven, maar het is er niet van gekomen. Ondanks alles hoop ik dat het voor jou evenveel zal betekenen als voor mij.

Dit is geen vaarwel, maar tot ziens…

xxx

Je Alex

 

Bij de brief zat een foto, waarvan ik niet eens wist dat ze bestond. Ze was getrokken op vakantie, de nacht dat Alex en ik samen hadden doorgebracht. Ik lag in een diepe slaap in Alex' armen. Zijn azuurblauwe ogen keken recht in de lens en zagen er zo gelukkig uit. Op de achterkant van de foto stond een gedicht :

Enkel jij

 

Slaap me, lieflijk op het kiezeltij

dat trekt voorbij de horizon

in golven van zeezoete dromen

die drijven door mijn eenzaamheid

en spottend aan mijn herinneringen komen.

 

Streel me, in de draaikolk van

mijn navelbuik, die duisterdiep

met droefheid volliep in de razernij

van verlies zo pijnlijk, pijnlijk

Niets is pijnlijk, enkel jij.

 

En voor één keer in mijn leven, weet ik niets te zeggen, sta ik met mijn mond vol tanden, kan ik niet verwoorden wat er door me heengaat.

Bodi Out.

All Night (Don’t Stop)

Het gebeurt niet vaak dat ik echt diep in de put zit. Ik ben van nature een zeer positief ingesteld persoon, maar ik geef toe dat de laatste weken niet echt mijn meest fleurige waren. Mijn humeur veranderde zo vaak en plots van richting dat ik er uiteindelijk zelf door geïrriteerd raakte. Aiden zag het gebeuren en hield zich opvallend stil terwijl ik mijn best deed om niet te veel van mijn frustraties op hem te ventileren. Ik durf met vrij grote zekerheid zeggen dat ik daar ook in slaagde, bij Aiden dan toch. Andere mensen liepen in wijde boog om me heen de afgelopen weken.

Vroeger als ik me slecht voelde, keerde ik volledig in mezelf. Mensen hadden dan ook zelden of nooit last van mij. Daarbij komt dat veel van mijn vrienden vaak naar mij komen om hun frustraties eens te ventileren. Zij weten immers dat ik geen aanstoot neem aan elke domme uitspraak die ze maken op zo een moment. Wat mij daarbij altijd opvalt is dat diezelfde mensen vaak heel slecht overweg kunnen als jij dan eens hetzelfde doet. Tegenwoordig keer ik nog altijd in mezelf als ik me slecht voel, maar af en toe wil het ook al eens gebeuren dat ik gewoon enorm gemeen word. Stiekem moet ik lachen als ik denk aan de reactie van bepaalde mensen over de afgelopen weken heen.

Het was vrijdagavond dat Aiden bij me kwam. 'Hey zuurpruim,' zei hij droogjes. Ik glimlachte zwakjes naar hem. Hij had me na het bezoek van Alex bijna elke avond zo gezelschap gehouden. Elke keer opnieuw licht plagerige opmerkingen gevend tussen de zeer luchtige gespreksonderwerpen door. 'Ik heb een verrassing voor je,' zei hij met een brede glimlach. Het was pas op dat moment dat ik zag dat hij zijn handen achter zijn rug had. Mijn ogen werden onmiddellijk alert. Ik geef het niet graag toe, maar nieuwsgierigheid is een van mijn zwakke punten. Aliens mogen de aarde aan het overnemen zijn en ik denk dat je nog mijn aandacht te pakken krijgt met die woorden.

Aiden wist het goed genoeg en zijn ogen twinkelden van genot. Ik wist dat ik mezelf reeds had verraden maar deed toch alsof het me maar matig interesseerde in de hoop dat hij als eerste de stilte zou breken. Maar dat deed hij uiteraard niet. 'Oké, Oké, ik geef op. Wat is het?' zei ik.
'Ben je zeker dat je een verrassing wilt,' vroeg hij me, met een stem die droop van sarcasme, 'je lijkt de laatste tijd niet echt in de stemming voor deze dingen en als je echt wilt kan ik je ook een avond alleen laten met veel kleenex zakdoekjes en wat melige muziek.'

'Auch' zei ik, mijn gezicht vertrok, maar ik begreep wat hij wilde zeggen. Aiden was een zeer tactvol persoon, behalve bij mij. Waarschijnlijk ook omdat die aanpak het meeste resultaat boekte. 'Je hebt gelijk,' zei ik met een zucht en probeerde een wat vrolijker gezicht op te zetten, 'het wordt tijd dat ik de zaken terug van de positieve kant ga bekijken. Er is tenslotte nog hoop.'
Aiden zuchtte ostentatief. 'Dank je. Dat is de eerste "Bodi uitspraak" die ik in vier dagen hoor.'
'Blabla,' zei ik en stak mijn tong uit, 'kom, ik wil mijn verrassingen.'

'Wel,' zei hij, en schraapte zijn keel met een officieel gebaar, 'voor vanavond hebben we op het programma, een filmavondje van drie films (waarvan de titels tot nog toe niet bekend zijn) op een bedje van macaroni en rode wijn, om af te sluiten met, euh, meer rode wijn en hagendas cookie and cream ijs.' Mijn maag knorde luid als antwoord op dat voorstel. Aiden en ik hadden een lange traditie van filmavondjes met macaroni en ijs achter de rug. Vooral tussen de leeftijd van vijftien en zeventien jaar deden we dat bijna elke twee weken. Mijn gezicht klaarde helemaal op. 'Dat is ZOOO lang geleden, wat een geweldig idee…'

'..maar dat is nog niet alles,' onderbrak hij mijn vreugdekreet. 'Weet je wat het morgenavond is?'
Ik dacht na, maar er kwam niet direct iets bij me op. Ik controleerde het verjaardagenlijstje in mijn hoofd, maar dat kon het ook niet zijn. Hij wachtte echter niet op mijn antwoord. 'Het zijn tmf- awards en,' zei hij, terwijl hij twee grote brieven achter zijn rug haalde, 'geweldig als ik ben, heb ik vip-tickets weten te bemachtigen voor ons twee.'
Hij is echt geweldig, mijn beste maatje. Ik bedankte hem met een stevige knuffel die uiteindelijk uitdraaide in een halve worstelpartij omdat hij in mijn zij begon te porren. (JA, ik kan NIET tegen kietelen en NEE, dat mag je NIET tegen mij gebruiken.)

Daarna gingen we naar Aiden's kamer en maakten alles in gereedheid voor het filmavondje. Ik voelde me terug zestien toen we daar met twee de hele avond lagen te kijken. Het werden uiteindelijk vier films; twee thrillers, Pirates of the Carribean 3 en Lord of the Rings 3. Het was vier uur, half vijf toen de aftiteling van de laatste film over het scherm rolde. Aiden en ik deden geen moeite meer om naar ons bed te verhuizen, de tv ging uit en we vielen daar ter plaatse in slaap.

Zaterdag was heel kort, zoals je je wel kan inbeelden. We sliepen uit tot vier uur in de namiddag (schandalig ik weet het) en tegen zes uur vertrokken we naar het bosuilstadion waar we onze wagen zonder problemen konden parkeren om met een pendelbus vervolgens tot aan het sportpaleis te worden gebracht. Tussen ontwaken en vertrekken hadden we nog een uur met onze looks liggen experimenteren, wat hilarische resultaten had opgeleverd, maar dit ter zijde.

Het was mijn eerste ervaring met een VIP feestje en ik moet zeggen, het beviel mij wel. Nu kan je zeggen, ja uiteraard, maar zo bedoel ik het niet. Dat soort mensen is daar ook zeker aanwezig natuurlijk. Oh kijk naar mij, ik ben VIP en dat impliceert dat ik belangrijk ben. Gelukkig hebben we zo niet TE veel mensen gezien. Wat voor mij het meest aangename was, was de ademruimte die je krijgt. Het is veel minder druk en dicht bevolkt als op andere feestjes. Je moet ook niet heel de tijd zitten nadenken over geld en bonnetjes voor het drinken, nee hoor, alles is toch à volonté. Ik geef toe dat ik na een uurtje champagne te nippen toch lichtjes in de wind was. Aiden speelde toch Bob vanavond.

We spendeerden de avond deels kijkend naar de show, deels pratend in de vip lounge, waar wonderwel toch enkele mensen aanwezig waren die we kenden van ziens. Aiden en ik raakte uiteindelijk aan de praat met een Amerikaanse jongen en daar hebben we dan de rest van de avond mee doorgebracht.

Rond twaalf uur vertrok heel het gezelschap terug naar het Bosuilstadion, waar de aferparty zou plaatsvinden. Er waren best wat BV's aanwezig heb ik kunnen vaststellen, maar dat is op zich nu niet zo spectaculair. De muziek daarentegen was in een woord: AF! Tussen de acts door pikten Aiden en ik elke keer één van de podia in om op te dansen. Het was geweldig. Ik heb sinds lange tijd niet meer zo een goed feestje gehad.

Het schemerde toen we de auto terug op de oprit reden. Moe maar voldaan kropen we allebei onder de lakens (na een korte douche om de sigarettengeur kwijt te spelen natuurlijk). Ik beloofde mijzelf plechtig om iets speciaals terug te doen voor Aiden in de nabije toekomst vlak voor ik in een diepe slaap viel met een brede glimlach op mijn lippen.

Bodi Out.

Frozen

En hier zitten we (= koninklijk meervoud) nu; anderhalve maand na die oh zo mooie vakantie. Niet altijd zo eenvoudig om daaraan terug te denken. School is ondertussen weer van start gegaan en ze zijn dit jaar blijkbaar vastbesloten om zoveel werkjes te geven dat toch minstens één iemand bezwijkt onder de werkdruk. Gelukkig vallen de lesuren goed mee, zodat er – mits wat planning – meer dan genoeg tijd overblijft om te ontspannen. Het weer hier is verre van waar we gewend aan raakten in Frankrijk, jammer genoeg, hoewel het wisselvallige weer perfect past bij mijn wisselende stemmingen. Aiden en ik besloten niet lang na onze thuiskomt dat we zoveel mogelijk de zee zouden bezoeken tijdens de weekends, om uit te waaien en eventueel een verloren straaltje zon mee te pikken. Een van de beste ideeën die we al hebben gehad moet ik zeggen. Zowel Aiden als ik komen altijd als herboren terug. We overwegen dan ook om eventueel iets van activiteit te gaan doen daar zodat we een reden hebben om nog meer te gaan. Het zal echter niet meer voor dit jaar zijn.

Jullie vragen je vast af hoe het met de anderen gaat. Joy zie ik nog regelmatig, wat niet abnormaal is, aangezien ze Aidens beste vriendin is. Het stuk bink dat ze in Frankrijk aan de haak heeft geslagen is wonderwel op meer uitgedraaid dan een vakantieliefde. Ik ben blij voor haar en hoewel ik hem nog niet veel heb gezien, laat staan er veel mee heb gepraat, lijkt het me op het eerste zicht een fijne jongen. Van Joran hebben we niet al te veel meer vernomen. Ik wist van dag één dat Aiden aan niets meer dan een vakantieliefde begon. Joran deed alsof het hem niet raakte toen Aiden hem een week na thuiskomst het nieuws bracht en vertrok met een nogal hautaine blik op zijn gezicht naar huis. Het is misschien grof, maar ik was blij dat hij weg was. Die jongen was veel te passief en er zat niets pit in. Iets waar ik mij tijdens de vakantie al enorm in had geërgerd. Toen Aiden er zelf een opmerking over maakte reageerde ik dan ook nogal kort dat hij daar de volgende keer op voorhand rekening mee mocht houden.

En dan is er natuurlijk nog Alex. Als ik nu terugblader door de dingen die ik op vakantie noteerde en als ik kijk hoe die zich vertaald hebben naar realiteit, dan zou een mens gaan wensen dat hij wat minder accurate voorgevoelens had. Het heeft een volle maand geduurd voor hij besloot mij terug te contacteren. Geen aangename maand. Ik geef toe dat ik op dat moment eigenlijk al alle hoop had opgegeven hem ooit nog terug te horen of te zien. Ik was op dat ogenblik blij met alles wat voor afleiding kon zorgen. Ik weet nog dat ik volop dingen voor de universiteit aan het voorbereiden was toen ik het smsje kreeg.

Kan ik je zien? X Alex.
Vier weken niets en dan zoiets. Een normale Bodi had daar zelfs niet meer op geantwoord en misschien had ik dat ook beter niet gedaan. Maar je weet hoe verliefdheid werkt en jammer genoeg was die van mij niet na twee weken uitgedoofd. Dus stuurde ik terug.
Je weet me wonen.

Mijn gezicht moet duidelijk hebben laten merken hoe geschokt het was toen ik de deur opendeed, want Alex zijn gezicht vertrok. Het was dan ook een heel andere Alex die nu, nat van de regen, voor mijn neus stond dan de Alex waar ik vier weken terug afscheid van had genomen. Hij was vermagerd, zijn gezicht was verscherpt en er zaten donkere kringen onder zijn ogen die ik toewijdde aan een gebrek aan slaap. Er volgde een pijnlijke stilte voor ik hem mee naar mijn kamer nam.

Daar aangekomen bleef de pijnlijke stilte duren. Ik was niet van plan van als eerste iets te zeggen. Zo blind verliefd was ik nu ook weer niet. Ondanks mijn hardnekkig stilzwijgen viel me toch onmiddellijk weer op hoe mooi hij wel was, zelfs nu hij er zo gejaagd uitzag. Ik duwde de gedachtenstroom ver weg zodat ik me kon focussen. Iets waar ik maar half In slaagde. Het was dan ook met enige moeite dat mijn blik de zijne vond en hem kalm en bleef aankijken, afwachtend op wat komen zou.

Toen hij uiteindelijk toch begon te praten was het over het slechte weer. Ik knikte en zei 'hmm' op de juiste momenten, maar mijn stem bleef afstandelijk. Toen hij vroeg hoe het met me ging, veranderde hij zeer snel van onderwerp toen hij zag hoe gevaarlijk hoog mijn wenkbrauw de lucht in ging. Het was pijnlijk om te zien hoe gesloten hij was geworden. Je merkte het in alles, zijn houding, het gespreksonderwerp, het ontwijken van mijn blik, het buiten mijn bereik gaan zitten. Ik wist dat de impact van zijn keuzes nog zouden terugkomen. Op vakantie was alles zo snel gegaan, en niets had de tijd gekregen om rustig in te zinken.

Hij viel stil, er was nog niets substantieels gezegd geweest en met al zijn defensies op maximum zou dat er ook niet van komen, daar moest je niet voor gestudeerd hebben om tot die conclusie te komen. Dus ik besloot dat het hoog tijd was om zijn verdediging naar beneden te halen. Ik liet mijn emoties de vrije loop en gaf hem er verbaal van langs. Ik had vier weken lang honderden scenario's afgespeeld in mijn hoofd, dus ik kan je zeggen dat ik voorbereid was. Mijn woorden vlijmscherp en mijn stem staalhard en misten hun effect niet.

Toen het grootste deel van mijn woede was gekoeld viel ik stil. Ik stond op dat moment voor mijn raam naar buiten te staren, mijn rug naar hem toe. Met een zucht draaide ik me naar hem en zei, 'Ik heb je gemist.' Er stonden tranen in zijn ogen en zijn stem brak toen hij antwoordde, 'Ik jou ook.' En toen waren er geen muren meer en werd hij een spraakwaterval. Alles heeft hij me verteld van die laatste vier weken. Ik kon niet veel meer doen dan luisteren, ik had hem bij me op bed genomen en zijn hoofd lag in mijn schoot. Mijn handen losjes op zijn schouders. Hij had dit duidelijk allemaal opgekropt. Ik vermoed dat de enige reden waarom hij mij had gecontacteerd was omdat hij bij niemand anders terecht kon. Zijn ex was uit op wraak en had een stevige lastercampagne opgezet de laatste maand. Ik vervloekte haar inwendig.

Toen hij uitgepraat was werd alles weer stil. Mijn ogen traceerden de lijnen van zijn gezicht en keken in die van hem. Zo bleven we een tijdje zitten. Ik wilde hem kussen en zei hem dat ook. Dat had ik niet mogen doen. Ik voelde de spanning terugkeren. Ik zag hem zichzelf weer voor me afsluiten, alsof je iemand zichzelf ziet inmetselen. Dat kwam hard bij me aan. 'Nee Bodi,' was het enige wat hij zei. Zijn ogen vertelden nog veel meer.

Niet veel later is hij weer vertrokken. Ik zei hem dat hij altijd bij me terecht kon, maar hij gaf geen indicaties of hij snel terug van zich zou laten horen of niet.

Gelukkig was Aiden niet veel later terug. Hij heeft me de rest van de avond opgevangen. De zekerheid in mijn leven.

Ondertussen zijn we weer twee weken verder en heb ik Alex niet meer gehoord. Ik stort me ondertussen op schoolwerk, zee uitstapjes en andere activiteiten met Aiden en veel slaap.

Bodi Out.