Inpakken en Wegwezen!

Morgen is het zover! Dan verdwijn ik tien dagen van de wereld samen met mijn beste vriendje! Momenteel volop bezig met inpakken, maar toch maak ik nog even tijd om hier te melden dat jullie mij tien dagen moeten missen! Ik beloof plechtig dat jullie een uitgebreid verslag krijgen.

Aiden en ik hebben vandaag al aan het speculeren geweest wat voor mensen we op vakantie gaan tegenkomen… nee hoor, we zijn niet grof geweest :p.

We zijn nog niet half ingepakt en we hebben overigens al te veel bij, die buschauffeur morgen gaat lachen.

God ik sta hyper, precies de nacht voor sinterklaas komt, zo voel ik me nu ongeveer.

Oh Aiden roept, ik moet gaan.

Tot binnen tien dagen!

Gekke Bodi Out.

Ik ben de dreiging die flappert door de nacht…

Ik ben de dreiging die flappert door de nacht, ik ben de kauwgombal die in je haar blijft plakken… Ik ben Darkwing Duck!

De coolste eend ooit, op Alfred j. Kwak na dan. Aiden en ik verveelden ons vandaag een beetje dus zijn we in de oude videokast gedoken bij hem thuis en dat bleek een geweldig idee. We hebben vanalles teruggevonden. Afleveringen van de Thundercats, het Liegebeest, Merlina en de twee eenden daarjuist genoemd. Van een middagje nostalgie gesproken. We zijn niet eens door de helft van de kast geraakt. De leukste banden waren die zonder label, waar je systematisch in fast forward doorgaat om te kijken wat er nog opstaat.

Voor mensen die nooit met een videorecorder gewerkt hebben, die dingen kon je programmeren en die programmatie begon meestal 5 minuten voor de film en eindigde een 20 minuten na de voorstelling. Je kan je niet inbeelden hoe een boeiende beelden je terugvindt in die laatste 20 minuten. Stukjes 'soft erotische' film die vroeger oh zo populair waren op vt4 en kanaal 2 in de late uurtjes. Playboy toestanden, of laat avond belspelletjes. Aiden en ik hebben een kwartier tranen met tuiten gehuild van het lachen bij een reportage over één of andere vrouw van 50 die tijdens haar dagelijkse strijkbeurten mannen over de telefoon bevredigde.

De fantasie breekt in duizend stukjes aan de andere kant van de lijn, of.. waar goesting je toch niet toe kan drijven. Niet veel later kwamen we een stukje Point Break tegen waarbij we spontaan begonnen te watertanden. Niet alleen voor Keanu Reeves, maar vooral voor het surfen! Binnen een goeie week vertrekken we immers met zijn vieren naar het zonnige Biaritz. Gedaan met de verveling. Naast Aiden en mij gaan nog twee mensen mee uit de groep van vrienden die ik in de vorige post heb vermeld. Joran, een goede vriend van ons die we hebben leren kennen in Les Trois Vallées in Frankrijk op skivakantie, dat is ondertussen twee jaar geleden. Hij gaat vooral vaak mee uit met ons, maar is ook al wel eens aanwezig op de etentjes en andere activiteiten die we organiseren.

Last but not least, Joy, de beste vriendin van Aiden gaat ook mee. Zij en ik hebben een iets wispelturigere relatie. Niet dat we niet goed overeen komen met elkaar, maar laat ons stellen dat we al eens sneller in aanvaring komen. Los daarvan zie ik haar nog steeds als een heel goede vriendin, we hebben gewoon geen gene om onze meningsverschillen met wat vuurwerk van de baan te vegen. Je zou misschien denken dat het niet zo leuk is voor Aiden om zijn beste vriend en vriendin regelmatig in een woordwisseling te zien, maar die vindt het best. Elke keer als het zover is en één van ons zit bij hem dan lacht hij even kort en zegt 'dat komt wel weer goed.' En effectief, dat doet het dan ook.

Anyway, nog 5 dagen en we vertrekken. Twee wagens en (te) veel bagage. Laten we hopen dat er een beetje leuk volk op de camping zit. We hebben ons speciaal via één van die jeugdorganisaties ingeschreven zodat we met mensen van onze leeftijd zitten, dus dat komt wel goed.

Uiteraard krijgen jullie een uitgebreid verslag nadien.

Thundercats hooooooo!

Bodi Out!

Over Kaartenhuisjes

Mijn leven is een kaartenhuisje, en ik ben de Joker… Niet dat ik geen andere kaart zou willen zijn, maar dan zouden er sowieso vier exemplaren van mij rondlopen met een andere outfit aan en daar is de wereld lang niet klaar voor. Anyway, kaartenhuisjes dus, of meer bepaald de kaarten die mijn kaarthuisje gestalte geven.

Familie, vrienden en kennissen, dat is het dek waar we mee spelen. Het is grappig hoe hard mensen bouwen op deze drie types van mensen. Het is ook grappig om te zien hoe hard mensen geloven in de soliditeit van die zaken. Ik weet beter. Begrijp me niet verkeerd, ook ik heb nood aan vrienden en familie en net als jullie put ik evenzeer kracht uit die relaties, wie zou dat niet doen. Maar ik heb ook gezien hoe fragiel dat web van relaties kan zijn.

Je hoeft maar één kaart weg te nemen uit de fundering van je kaartenhuisje en al gauw heb je veel kaarten, maar geen huisje meer.

De familiekaarten voor mij bestaan uit twee ouders, een vader en een moeder zoals dat bij de meeste onder jullie wel het geval zal zijn. Zij maken echter al een tijdje geen deel meer uit van mijn huisje. Mijn vader en moeder zijn gescheiden, vijf jaar ondertussen. Komt daar nog bij dat geen van beide een erg open geest heeft, wat maakt dat ik ze nu amper nog zie. Wat broers en zussen betreft, ik ben enig kind, dus geen verdere info daar.

Vrienden. Hmm, wat zou ik zijn zonder hen vraag ik me soms af. Veruit de belangrijkste persoon in mijn leven tot vandaag de dag is Aiden. Aiden is de broer die ik nooit had zal ik maar zeggen. Mijn beste vriend, mijn bloedbroeder… ik kan verder gaan maar dan wordt het voor hem misschien nogal gênant. Voor alle duidelijkheid, ondanks het feit dat we twee handen op één buik zijn, zijn we geen koppel noch hebben we een liefdesrelatie. Nooit gehad, hoewel we veel mensen al hebben wijsgemaakt dat het wel zo was, wat hilarische reacties uitlokt.

Ook Aiden's ouders zijn mij heel dierbaar. Ja kan stellen dat ze me ondertussen half geadopteerd hebben. Ik heb zelfs een eigen kamer bij Aiden thuis.

Naast deze mensen die een beetje centraal staan in mijn leven, heb je nog eens 3 jongens en vijf meisjes die ik tot goeie vrienden reken. Misschien hoor je over die mensen nog wel meer in de toekomst.

Een partner heb ik nog niet. En nee, ik heb ook niet onmiddellijk iets op het oog. Misschien ben ik te kritisch, wie weet. Of misschien ben ik gewoon te gesloten. Aiden noemt mij toch altijd plagerig 'mister inaccessable' (sinds Anouk dat in één van haar liedjes zong). Niet dat me dat stoort, het leven van een vrijgezel heeft ook zo zijn voordelen. Aiden heeft trouwens geen recht van spreken aangezien hij zelf vrijgezel is. Hij daarentegen heeft WEL iemand op het oog.

Zo, bij deze weten jullie weer een beetje meer. Ik ga de introductie met deze post afsluiten, de rest komen jullie gaandeweg wel te weten.

Tot de volgende,

Bodi out.

Bodi Groet de Dingen

Er is niets zo moeilijk en zo doodeenvoudig als jezelf voorstellen. Wanneer je nieuwe mensen leert kennen op een feestje of via vrienden steek je simpelweg je hand uit, zeg je je naam, et voila… introductie gemaakt. Maak er echter een officiële aangelegenheid van en alles wordt zoveel moeilijker. CV's schrijven bijvoorbeeld is voor velen een hele opgave, want wat schrijf je in godsnaam over jezelf om iemand anders te overtuigen je uit te kiezen uit tientallen kandidaten voor een bepaalde job.

Het antwoord is simpel, je somt je sterke punten op, je interesses en je motivaties. Waarom is dat zo'n opgave voor mensen vandaag de dag? Is het omdat we van kinds af aan geleerd worden dat we nooit tevreden mogen zijn met en over onszelf? Is het omdat het vandaag de dag gewoon moeilijk is om goede eigenschappen overtuigend te brengen, of zijn we echt zo incompetent als we zelf denken?

Vragen voor een boeiende discussie (al zeg ik het zelf) waar ik momenteel niet verder op inga. Waarom stel ik ze dan? Een eerste blogpost hoort thuis in het rijtje van de moeilijke introducties. Ik wil mijn lezers boeien, dus een 'hoi, mijn naam is Bodi, dit is mijn eerste post' gaat niet echt door de beugel en 'liefste dagboek' is zo vreselijk cliché om niet te zeggen niet zo erg persoonlijk naar de lezers (jullie dus) toe. Ik ga mij dan ook niet in één post voorstellen.

Vandaag kregen jullie mijn naam; Bodi. Gewoon Bodi, niet meer en niet minder. Ik ben een complex persoon, zouden velen zeggen, maar op zich kan je dat van iedereen zeggen en dat maakt dat het veel minder speciaal is dan het klinkt. Ik ben 20 jaar en de laatste keer dat ik checkte was ik nog altijd van het mannelijk geslacht. Ik praat graag, maar ik luister liever en blijkbaar voelen mensen dat aan.

Dit dagboek zal dan ook een portaal zijn voor beide. Rest mij enkel nog jullie van harte te verwelkomen in mijn wondere wereld voor ik terug de realiteit in glijd.

Bodi Out.